Είδαμε το «Σλουθ»

Ακούγοντας αυτό το τίτλο το μυαλό λίγο μπερδεύεται. Τι είναι το «Σλουθ»; Στα αγγλικά υπάρχουν αρκετές ερμηνείες όπως το λαγωνικό και ο ερευνητής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως αναφερόμαστε στο έργο του Άντονι Σάφερ, ένας από τους πιο επιτυχημένους θεατρικούς συγγραφείς και σεναριογράφους της Βρετανίας. Ο ίδιος θα το παρουσιάσει  τη δεκαετία του 1970, με το κοινό να αποθεώνει το έργο του.

Η ιστορία περιγράφει ένα πλούσιο αλλά πολύ σνομπ συγγραφέα που προσκαλεί στην εξοχική του κατοικία τον Ιταλοεβραίο εραστή της γυναίκας του. Αρχικά η συζήτηση γίνεται μέσα σε πολιτισμένα πλαίσια και ως κεντρικό θέμα έχει τη διεκδίκηση της συζύγου, του κύριου Άντριου Γουάικ, από τον εραστή της Μίλον Τίντλ  . Όταν όμως, ο περιφρονητικός τρόπος του πρώτου, καθώς και ένα τέλεια στημένο σκηνικό με υποκριτικούς κώδικες ξεκινάει, μια ληστεία θα γίνει το επίκεντρο της συζήτησης.  Επικίνδυνα παιχνίδια αντιπαλότητας ξεκινούν σε ένα τέλεια χρονομετρημένο πλαίσιο στο οποίο ο απατημένος σύζυγος, Άντριου, παρασέρνει τον νεαρό Μίλον. Ο εξευτελισμός που υφίσταται ο Μίλον καθώς και ο φόβος για την ίδια του τη ζωή θα φέρουν απρόσμενα αποτελέσματα και το θύμα θα γίνει θύτης σε ένα παιχνίδι που δεν έχει νικητή. 

Αυτό περιμένει να δει κανείς στη συγκεκριμένη παράσταση. Όμως δυστυχώς δεν θα το δει. Το πρώτο μέρος ξεκινάει αρκετά καλά όμως σταδιακά κάθε ένταση χάνεται και εσύ μένεις να αναρωτιέσαι τους λόγους που ένα τόσο ιδιαίτερο έργο έχει γεμίσει από βωμολοχίες, ανόητα και περιττά αστεία που υποτίθεται πως προσδίδουν μια σύγχρονη νότα αλλά και  ένα τελείως φθηνό σκηνικό. Χαρακτηριστικό είναι πως ενώ η υπόθεση υποτίθεται πως εκτυλίσσετε το 1970 μια σύγχρονη καρέκλα gaming βρίσκεται πίσω από ένα κλασσικό γραφείο εποχής και αποτελεί μέρος του σκηνικού.

Στο δεύτερο μέρος ο τρόπος προσέγγισης αλλάζει και για αυτό βλέπουμε μια πιο αξιόλογη προσπάθεια χωρίς όμως μέχρι τώρα να νιώσουμε τη ένταση που θα έπρεπε. Είναι λες και σου επιβάλλουν ένα συναισθηματισμό, που όμως πρέπει να πιεστείς πολύ για να τον βρεις και ακόμα περισσότερο για να τον βγάλεις. Οφείλουμε βέβαια να ομολογήσουμε πως Ο Δημήτρης Μυλωνάς κάνει μια εξαιρετική προσπάθεια να μπει στις προδιαγραφές του «παιχνιδιού» και ερμηνεύει το ρόλο του όσο καλύτερα γίνεται. Θα λέγαμε μάλιστα, ότι ξεπερνά σε πολλά σημεία τον συμπρωταγωνιστή του Σωτήρη Χατζάκη ο οποίος παραμένει καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου επιεικώς ευτελής.

Το αρχικό έργο θίγει πολλά ζητήματα τα οποία μας προβληματίζουν ακόμα και στις μέρες μας. Η αντικειμενικοποίση της γυναίκας, οι ταξικές ανισότητες, η υπεροχή της εξουσίας κ.α. Αυτό που εμείς είδαμε όμως δεν τα αγγίζει ούτε επιφανειακά.

Παρ’ όλα αυτά οι παραστάσεις συνεχίζονται για 2^ο χρόνο επιτυχίας μέχρι και τις 25 Φεβρουαρίου του 2023. Όσοι πιστοί πηγαίνετε και εννοείται πως περιμένουμε τα σχόλια σας! Για τυχόν απορίες ή διευκρινίσεις η φόρμα επικοινωνίας θα είναι στη διάθεσή σας.

Βαθμός: 2,5/5                      Συντελεστές                                                        Παίζουν:

Σκηνικά: 2/5                      Μετάφραση: Αντώνης Σολωμού                      Δημήτρης Μυλωνάς

Κοστούμια: 2/5                  Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης                    Σωτήρης Χατζάκης

Απόδοση 2/5