Στοκχόλμη η Βενετία του Βορρά
Το πρώτο ταξίδι μετά την άφιξη του Covid 19 και ο προορισμός έπρεπε να είναι πολύ καλός. Έτσι μάζεψα βαλιτσούλες βάζοντας μέσα τα πιο χοντρά μου ρούχα και ξεκίνησα για το αεροδρόμιο. Για να είμαι σίγουρη πως έχω μαζί μου όλα τα ταξιδιωτικά έγγραφα καθώς και όλα όσα μπορεί να μου ζητήσουν είτε εδώ είτε εκεί κατέβασα στο κινητό μου το re-open EU. Αυτή η εφαρμογή είναι δωρεάν, ανανεώνεται ανά κάποια λεπτά και αναφέρει μέσα όλα τα απαραίτητα έγγραφα αλλά και τους περιορισμούς που μπορεί να έχει μια χώρα ( καραντίνα). Νιώθοντας σίγουρη για τον εαυτό μου επιβιβάζομαι και το ταξίδι μου ξεκινά με προορισμό το αεροδρόμιο Arlanda.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να σας ενημερώσω πως γενικά δεν είμαι και ο πιο τυχερός άνθρωπος για αυτό και η πρώτη αναποδιά δεν αργεί να φανεί. Μετά την αποβίβαση λοιπόν συναντάω μια χαριτωμένη κυρία η οποία εκπροσωπεί την Arlanda Express και η οποία δίνει μια πολύ καλή προσφορά για εισιτήρια από και προς την Στοκχόλμη. Η τιμή είχε αρκετά μεγαλύτερη διαφορά από το να τα έκλεινα μόνη μου οπότε δέχτηκα την προσφορά. Ανοίγω το πορτοφόλι μου για να βγάλω το συνάλλαγμα που έχω κάνει και η κοπέλα με κοιτά με απορία. Τη βλέπω έτοιμη να γελάσει αλλά συγκρατείτε και μου λέει « δεχόμαστε μόνο κάρτα». Εκεί ο κόσμος μου καταρρέει. Βλέπετε δεν είχα τόσα πολλά χρήματα μιας και είπα να κυκλοφορήσω με μετρητά. Αφού λοιπόν βγάζω και κάρτα, σκύβει στο αυτί και μου εξηγεί πως οι Σουηδοί δεν χρησιμοποιούν σχεδόν πουθενά τα μετρητά. Νομίζω πως εκεί με έπιασε ο πρώτος πανικός.
Μαζεύω το άγχος μου και κατευθύνομαι, κυρία, προς την παραλαβή αποσκευών. Αφού πάρω και τις βαλίτσες μου, βγαίνω από την έξοδο και προχωράω προς τις ταμπέλες που δείχνουν το κίτρινο τρένο. Επιβιβάζομαι και περιμένω να ξεκινήσει αλλά . . . Πέντε λεπτά μετά και μια φωνή μας ενημερώνει πως το τρένο έχει κάποιο θέμα και θα πρέπει να περιμένουμε. Στην αναμονή φτιάχνω τη Revolut για να ηρεμήσω και μεταφέρω χρήματα. Τσάμπα τόσο συνάλλαγμα.
Το τρένο από Αρλάντα για Στοκχόλμη κάνει περίπου 20 λεπτά και η διαδρομή περνάει αρκετά ευχάριστα μιας και το τοπίο γύρω γύρω σε αποζημιώνει. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής θα περάσουν να σου μονογράψουν και το εισιτήριο( αν είναι και επιστροφής το κρατάς). Το ξενοδοχείο που είχα επιλέξει ονομαζόταν Frey’s και βρισκόταν σχεδόν έξω από τον κεντρικό σταθμό (central station). Εκεί θα έμενα μόνο δύο ημέρες λόγω πληρότητας του καταλύματος. Το δωμάτιο ήταν αρκετά μικρό αλλά πολύ καθαρό. 
Αφήνοντας τα πράγματα ξεκίνησα να ακολουθώ πιστά το πρόγραμμα. Η Στοκχόλμη είναι μια πανέμορφη πόλη που έχει πολλά να δεις. Ταυτόχρονα όμως θέλει και αρκετά καλό προγραμματισμό μιας και τα περισσότερα αξιοθέατα κλείνουν πολύ νωρίς.
Η πρώτη στάση μου θα ήταν στο μουσείο Βάσα. Αυτό το λαμπρό καράβι που βυθίστηκε στο παρθενικό του ταξίδι ήταν πάνω πάνω στη λίστα μου. Όταν έκανα την προετοιμασία μου για το ταξίδι, είχα δει πολλούς να αναφέρουν πως πρέπει να κλείσεις εισιτήριο πριν μπεις μέσα. Εγώ βρέθηκα εκεί τέλη Μαρτίου του 2022 και πιστέψτε με δεν υπήρχε καμιά τέτοια ανάγκη. Η είσοδος ήταν άδεια και αν δεν έβλεπα μέσα τους τουρίστες θα έλεγα πως σίγουρα ήταν κλειστά. Το εισιτήριο δεν κόστισε τόσο ακριβά μιας και ήμουν φοιτήτρια.
Η πρώτη εικόνα σε καθηλώνει. Νομίζω πως καμιά φωτογραφική δεν μπορεί να απαθανατίσει το πραγματικό μέγεθος και την πραγματική ομορφιά αυτού του πλοίου. Η ιστορία μεγάλη και το μουσείο το ίδιο. Παρ όλα αυτά θεωρώ πως άξιζε και σίγουρα θα το πρότεινα σε οικογένειες με παιδιά. Το μουσείο διαθέτει και κατάστημα με αρκετά καλές τιμές.
Συνεχίζοντας παίρνω το δρόμο παράλληλα με την ακτή με κατεύθυνση προς το βασιλικό θέατρο. Τα κτίρια απλώς μαγευτικά και σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή. Φτάνοντας απ’ έξω κάθομαι να χαζέψω το Art Nouveau κτίριο. Η αλήθεια είναι πως για τα όσα που είχα διαβάσει δεν και ενθουσιάστηκα τόσο. Αυτό όμως που ήθελα να διαπιστώσω είναι αν το μπρούτζινο άγαλμα της Margaretha Krook είναι όντως τόσο ζεστό όσο λένε. Νομίζω πως ξεπερνάει τους 38℃ και είναι ό,τι πρέπει για όσους κρυώνουν όσο εγώ. 
Συνεχίζοντας, το στομάχι μου με καλεί και αποφασίζω να επισκεφτώ το εστιατόριο Eataly. Όσοι το επιλέξετε δεν θα χάσετε. Το φαγητό είναι αρκετά καλό οι άνθρωποι εξυπηρετικοί αλλά αυτό δεν είναι ο μοναδικός λόγος για να έρθεις. Το ίδιο το κτίριο ήταν ένας από τους κύριους λόγους, αφού ήταν από τα πιο γνωστά cinema της Στοκχόλμης.
Έχοντας πάρει δυνάμεις, προχωράω πάνω στην Biblioteksgatan με κατεύθυνση τη θάλασσα. Εκεί έχει διάφορα μαγαζιά που όμως τα οικονομικά μου δεν μου επιτρέπουν ούτε να τα πλησιάσω. Έτσι, προχωράω απτόητη, προς τους βασιλικούς κήπους.
Ένα από τα αρνητικά της όπως προ ανέφερα είναι πως όλα κλείνουν πολύ νωρίς. Οι ώρες λειτουργίας είναι αυστηρά 9π.μ. με 5μ.μ. και η τελευταία είσοδος είναι 30 λεπτά πριν το κλείσιμο. Για αυτό το λόγο μέρη που δεν έχουν ωράριο είναι ιδανικά. Οι βασιλικοί κήποι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, ειδικά τον Μάρτιο που τα δέντρα και τα λουλούδια δεν είναι ανθισμένα, δεν αξίζουν για περισσότερο από μια βόλτα. Από εκεί όμως πρέπει να προχωρήσεις προς το παλάτι. Τα φώτα του κτιρίου σε μαγνητίζουν μέσα στη νύχτα. Οι φωτογραφίες που θα τραβήξεις εκεί θα είναι χιλιάδες.
Νιώθοντας λοιπόν τουλάχιστον ντίβα και αφού τα μάγουλά μου έχουν πιαστεί προχωράω προς την Gamla Stan. Η αλήθεια είναι πως οι προσδοκίες μου για τη συγκεκριμένη πλατεία ήταν πολύ μεγάλες και η απογοήτευσή μου όταν έφτασα εκεί ακόμα μεγαλύτερη. Καμιά ένδειξη νυχτερινής ζωής για να μην πω καμιά ένδειξη ζωής. Γενικά τα πιο κλασσικά κτίρια, ναι αυτά που φιγουράρουν σε κάθε μαγνητάκι και κάρτα που θα δεις, δεν ήταν καν φωτισμένα. Κανένα κατάστημα ανοιχτό πέρα από ένα δυο εστιατόρια. Λέω εντάξει μπορεί και να έτυχε. Δυστυχώς όμως, όσο περπατούσα μέσα στα στενά η απογοήτευσή μου με κατέβαλε. Στα σοκάκια τίποτα δεν ήταν ανοιχτό πέρα από κάποια παγωτατζίδικα τα οποία όμως μετά τις 8μ.μ έκλειναν και αυτά. Για τους λάτρεις βέβαια της νυχτερινής ζωής υπήρχε λύση. Υπόγεια μπαράκια με διάφορα θέματα το καθένα. Άλλα είχαν βασιλιάδες, άλλα πειρατές και άλλα τους Βίκινγκς. Προσωπικά τίποτα δεν με τράβηξε γι’ αυτό και προτίμησα να επιστρέψω στο ξενοδοχείο.
Τη δεύτερη ημέρα και μετά από ένα πολύ καλό πρωινό βγήκα έξω με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Πρώτη στάση θα ήταν στο μεγαλοπρεπές Δημαρχείο που δεσπόζει στις άκρες του νησιού Kungsholmen. Βρισκόμουν εκεί από τις εννέα και δέκα το πρωί. Για άλλη μια φορά όμως η τύχη δεν ήταν μαζί μου, αφού η ξενάγηση στο εσωτερικό θα ξεκινούσε στις 10. Παρ’ όλο που εκεί η θέα σου κλέβει κυριολεκτικά το μυαλό και μπορείς να κάτσεις με τις ώρες απλώς να χαζεύεις τη θάλασσα, το άγχος μου λόγω μιας απεργίας που είχαν την ίδια μέρα τα ΜΜΕ, με έκανε να φύγω χωρίς να δω το εσωτερικό. Ένα λάθος που το μετανιώνω. Φεύγοντας από εκεί πέρασα τη γέφυρα και αντί να πάω παράλληλα με το δρόμο έκανα δεξιά και περπάτησα παράλληλα με τη θάλασσα. Εκατοντάδες και εκεί οι φωτογραφίες μιας και είναι ένα υπέροχο σημείο για να απαθανατίσεις το Δημαρχείο αλλά και για να δεις όσα κτίρια έχουν επιζήσει από την μεγάλη φωτιά του 1697. Εκεί τριγύρω υπάρχουν και άλλα αξιοθέατα όπως εκκλησίες και αναγενησιακά δημόσια κτίρια.
Ένα αξιοθέατο που δεν το επισκέπτονται πολλοί είναι το σπίτι των αρχόντων ( The house of nobility) το οποίο τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό και σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη και εκεί. Μεγάλη προσοχή όμως στα οράρια μιας και το συγκεκριμένο αξιοθέατο είναι ανοιχτό μόνο για μία ώρα την ημέρα.
Φεύγοντας από εκεί η ώρα πλησίαζε δώδεκα. Το επόμενο αξιοθέατο που ήθελα να δω ήταν φυσικά το παλάτι. Για καλή μου τύχη ( πρώτη φορά σε αυτό το ταξίδι) πρόλαβα και την αλλαγή φρουράς. Δεν με ενθουσίασε τόσο μιας και κράτησε πάνω από δεκαπέντε ολόκληρα λεπτά και χωρίς να γίνεται κάτι ιδιαίτερο.
Μπαίνοντας στο παλάτι ανέβηκα μια μεγάλη μαρμάρινη σκάλα. Τριγύρω όλοι οι τοίχοι και τα ταβάνια ήταν ζωγραφισμένα με υπέροχες ιδιαίτερα ρομαντικές εικόνες. Φτάνοντας στο πρώτο επίπεδο είχα την ευκαιρία να δω βασιλικά ρούχα παλιά όπλα και κάποια από τα δωμάτια του παλατιού. Προσωπικά τα πέρασα σχετικά γρήγορα αφού δεν μου τράβηξε κάτι τόσο έντονα την προσοχή. Έπειτα συνέχισα για τον δεύτερο όροφο. Εκεί η αλήθεια είναι πως μαγεύεσαι. Μοναδικά σχέδια σε όλα τα ταβάνια και τους τοίχους ενώ όπου έβλεπες πάτωμα χωρίς χαλί μπορούσες να διακρίνεις πολύ όμορφα ξύλινα σχέδια. Εννοείται πως το μίνιμαλ σε τέτοιους χώρους δεν υφίσταται, αλλά το αποτέλεσμα δεν σε αφήνει να αδιάφορο. Μέσα στο παλάτι δεν περνάς περισσότερο από 2 ώρες, ακόμα και αν κάτσεις να φωτογραφίσεις τα πάντα. Σίγουρα θα σας πρότεινα να ρωτήσετε τους υπεύθυνους που βρίσκονται σε κάποια δωμάτια για περισσότερες λεπτομέρειες. Οι περισσότεροι είναι παραπάνω από πρόθυμοι να εξηγήσουν και να μιλήσουν για τα πάντα.
Βγαίνοντας, ως γνήσια Nerd, ρώτησα αν υπήρχε κάτι άλλο που θα έπρεπε να δω. Τότε η κοπέλα του ταμείου με ενημέρωσε πως με το ίδιο εισιτήριο δικαιούμουν να δω και τα παλιά θεμέλια αλλά και το θησαυροφυλάκιο του παλατιού. Κανένα από τα δύο δεν θα έλεγα πως αξίζει γι’ αυτό και μετά από τόσες ώρες περπάτημα μου άξιζε μια χαλαρή βόλτα.
Έτσι έκανα μια δεύτερη επίσκεψη στην Gamla Stan. Ώρα τρεις και κάτι και η διαφορά είναι τεράστια. Κόσμος, φασαρία και φώτα είχαν αντικαταστήσει την χθεσινή καταθλιπτική εικόνα. Και εκείνη τη στιγμή για πρώτη φορά πρόσεξα πως βρισκόταν το μουσείο των Νόμπελ. Το κοίταξα με κοίταξε αλλά το κλικ δεν έγινε. Τα γεμάτα κόσμο στενάκια με καλούσαν γι’ αυτό, δεν μπήκα μέσα. Όπου και να κοιτούσες υπήρχαν μικρά χαριτωμένα μαγαζάκια με διάφορα διακοσμητικά και σουβενίρ για κάθε γούστο. Οι τιμές ελαφρώς τσιμπημένες γι’ αυτό και τα έξοδα μου ήταν αρκετά περιορισμένα.
Τελειώνοντας από εκεί επέλεξα να φάω την τοπική κουζίνα. Κάνοντας μια καλή έρευνα αγοράς επέλεξα το Ardbeg Embassy. Καθαρός χώρος, όμορφο περιβάλλον και πολύ νόστιμο φαγητό. Οι τιμές αρκετά καλύτερες από άλλα εστιατόρια αλλά, οι μερίδες σχετικά μικρές. Το προτείνω όμως, σε όλους εκείνους που θέλουν να φάνε παραδοσιακό σουηδικό φαγητό. Βγαίνοντας η πόλη γι’ ακόμα μια φορά είχε ησυχάσει. Όχι όμως και το πνεύμα μου. Γι’ αυτό και επέλεξα να πάω να δω το μοναδικό μουσείο που παραμένει ανοιχτό μέχρι τις 11 μ.μ.
Από τα πιο ιδιαίτερα μουσεία της πόλης είναι της φωτογραφίας. Αρκετά δυσπρόσιτο όταν κυκλοφορείς με τα Μ.Μ.Μ. καθώς, είτε από το τρένο περπατάς 15 λεπτά για να φτάσεις, είτε παίρνεις ένα λεωφορείο το οποίο και αυτό σε αφήνει τουλάχιστον 10 λεπτά μακριά αφού, η στάση του είναι μετά το μουσείο και πρέπει να γυρίσεις προς τα πίσω. Μέσα σε αυτόν το χώρο γίνονται ταυτόχρονα διάφορες εκθέσεις φωτογραφίας και σίγουρα οι εικόνες που αντικρίζει κανείς δεν αντιπροσωπεύουν όλα τα γούστα. Γι’ αυτό το προτείνω μόνο σε εκείνους που είναι σίγουροι για τις καλλιτεχνικές τους γνώσεις και αναζητήσεις.
Η Τρίτη μέρα είχε αλλαγές! Από το Frey’s για ένα μόνο βράδυ μεταφέρθηκα στο Sheraton Hotel. Η διαφορά της τιμής από το ένα στο άλλο ήταν περίπου στα 15€ τη βραδιά. Νομίζω πως για ένα βράδυ άξιζε και με το παραπάνω διότι η θέα από το δωμάτιο ήταν καταπληκτική! Η ημέρα μου προβλεπόταν αρκετά χαλαρή. Πρώτη στάση ( παρά το πλούσιο πρωινό του ξενοδοχείου) ήταν η αγορά Östermalms saluhall. Το δικό τους Food Hall αλλά σε ένα επίπεδο που αγγίζει τα όρια του delicatessen. Αρκετά παραδοσιακά προϊόντα βρίσκονταν πίσω από μικρές βιτρίνες ενώ μια πολύ γλυκιά μυρωδιά από τα φρέσκα γλυκίσματα περιπλανιόταν στον αέρα. Εκεί υπήρχαν μικρά κομψά μέρη για να καθίσεις άνετα και να απολαύσεις τον καφέ σου. Οι τιμές είναι αρκετά αυξημένες για αυτό που προσφέρουν οπότε το αφήνω στο πορτοφόλι σας το αν θα καθίσετε εκεί. 
Εκείνη την ημέρα, είχε πολύ όμορφο καιρό, γι’ αυτό προτίμησα να βγω και να περπατήσω στα στενά σοκάκια της Στοκχόλμης. Όπου και να κοιτούσες μπορούσες να δεις την υπέροχη αρχιτεκτονική της. Μια πόλη ξεχασμένη στο χρόνο! Εντυπωσιακοί είναι και οι σταθμοί του μετρό όπου ο καθένας από αυτούς διακοσμημένος διαφορετικά. Με ένα μόνο εισιτήριο, εφόσον δεν βγεις από τις εξόδους, μπορείς να δεις αρκετούς σταθμούς. 
Οι ώρες περνούσαν και πλησίαζε η ώρα του φαγητού. Το μεσημεριανό μου θα το έπαιρνα για πρώτη φορά έξω από την πόλη. Επιβιβάστηκα στο τρένο με κατεύθυνση την πόλη Västerås. Μια μικρή πόλη που απευθύνεται κυρίως σε φοιτητές. Δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο αξιοθέατο όμως εκεί βρίσκεται και ένα πολύ διάσημο, στους ντόπιους, εστιατόριο που λέγεται Marin Kolgrill. Το μενού είναι πιο κοντά στις δικές μας γεύσεις μιας και το μενού αποτελείται από διάφορες ανατολίτικες γεύσεις ( κεμπάπ, ρύζια με διάφορους ξηρούς καρπούς κλπ.). Τόσο το φαγητό όσο και η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετικά, ενώ υπάρχει πολύ καλή σχέση ποιότητας – τιμής.
Επιστρέφοντας θέλησα να δω από κοντά το Operabaren. Εδώ θέλω να πω πως παρ’ όλο που ήμουν αρκετά καλά ντυμένη η είσοδος και η παραμονή στο συγκεκριμένο μέρος δεν μου επιτράπηκε μιας και θα έπρεπε να είμαι ντυμένη τουλάχιστον για να πάω σε κάποια πρεμιέρα, κρίνοντας από τους υπόλοιπους πελάτες. Παρά την απογοήτευσή μου, κυρίως για τη συμπεριφορά τους, είπα να μη χαλάσω το βράδυ μου και έτσι επέλεξα το Belgobaren που αποτελεί και κομμάτι του προηγούμενου ξενοδοχείου. Κάπως έτσι πέρασε και το τελευταίο μου βράδυ σε αυτή τη ρομαντική πόλη.
Την επόμενη μέρα έπρεπε να επιστρέψω, όμως είχα ακόμα μια στάση. Έτσι κατευθύνθηκα για μια ακόμη φορά στο κέντρο. Ο προορισμός μου το Östermalms saluhall. Αυτό το μεγάλο εμπορικό βρίσκεται σε κεντρικό σημείο με πολλά και ωραία μαγαζιά αλλά και μικρά μπιστρό για brunch. Τελειώνοντας επέστρεψα στο ξενοδοχείο και από εκεί πήγα κατευθείαν στον κεντρικό σταθμό.
Κάπως έτσι ένα πραγματικά μαγευτικό ταξίδι έφτασε στο τέλος του. Μια απίστευτα ρομαντική πόλη που σε καλεί να εξερευνήσεις κάθε στενό της, να περπατήσεις κάθε γέφυρα που έχει και να δοκιμάσεις τις παραδοσιακές της γεύσεις είναι εκεί. Η Βενετία του Βορρά σε καλεί. .
.
