Άμστερνταμ Μια ζωντανή Carte Postale

Ποια πόλη των Κάτω Χωρών είναι γνωστή για τον πολύχρωμο και ζωηρό της πολιτισμό, τα αρχιτεκτονικά αξιοθέατα και τα χαρακτηριστικά κανάλια της που είναι λες και βγήκαν από πίνακα ζωγραφικής; Μόνο ένα μέρος θα μπορούσε να συνταιριάζει έναν κόσμο όπου η ιστορία συναντά την καινοτομία, η παράδοση την προοδευτικότητα και που η ομορφιά κυριαρχεί σε κάθε γωνιά!

Καλωσορίστε στον κόσμο του Άμστερνταμ!

Το ταξίδι μου θα ξεκινούσε για ακόμα μια φορά από την Αθήνα με απευθείας πτήση. Δύο ώρες και τριάντα λεπτά μετά θα προσγειωνόμουν σε αυτή την πανέμορφη πόλη. Αυτό που δεν ήξερα είναι πως η πόλη είναι μια ώρα πίσω σε σχέση με την Ελλάδα και στην αρχή μπερδεύτηκα λίγο. Έτσι έπειτα από πολύ, πολύ περπάτημα μέσα στο αεροδρόμιο βγήκα. Και κάπου εδώ κλασικά αρχίζουν τα θέματα. Γιατί ταξίδι χωρίς ένα δυο θεματάκια δεν υπάρχει. Αρχικά τα περισσότερα αυτόματα μηχανήματα, που είναι για αυτόματη εξυπηρέτηση, δεν είναι στα αγγλικά. Γεγονός που δε βοηθά. Επειδή όμως δεν θα έμενα πολύ εκεί, είπα να πάρω uber για να γλιτώσω όσο περισσότερο χρόνο μπορούσα. Εδώ να τονίσω κάτι. Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο σχεδόν μπροστά στην έξοδο είναι το σημείο επιβίβασης για τα ταξί. Τα ταξί σε σύγκριση με τα uber έχουν μεγάλη διαφορά στην τιμή. Δηλαδή τα ταξί αεροδρόμιο κέντρο μπορεί να κοστίσει 70-75€ ενώ το uber κοστίζει από 30 μέχρι 40€. Το ερώτημα όμως είναι από πού τα παίρνεις; Αυτό, λοιπόν, που χρειάζεται να κάνει κανείς είναι να περπατήσει προς τα αριστερά και να περάσει κάτω από τη γέφυρα έως ότου δει την ταμπέλα που θα λέει APP PICK UP POINT! 

Αφού έφτασα στην πόλη άφησα τα πράγματα στο ξενοδοχείο και βγήκα αμέσως έξω. Το Άμστερνταμ είναι μια μεγάλη πόλη που έχει πολλά να δεις αλλά όπως στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις όλα κλείνουν στις 6 μ.μ. Οπότε κάθε λεπτό μετράει.

Πρώτη στάση, λοιπόν, θα ήταν ο κεντρικός σταθμός τρένων. Αυτό το εντυπωσιακό κτίριο χτίστηκε μεταξύ 1881 και 1889, την εποχή που πολλά σημαντικά δημόσια κτίρια στο Άμστερνταμ όπως Rijksmuseum (Κρατικό Μουσείο). Από εκεί περπάτησα μέχρι τον μεγάλο ναό του Αγίου Νικολάου. Πρόκειται για μια μεγαλοπρεπή καθολική εκκλησία με περίτεχνο εσωτερικό. Η είσοδος είναι δωρεάν καθώς δε θεωρείται αξιοθέατο για αυτό και απαγορεύονται οι φωτογραφίες και τα βίντεο. Συνεχίζοντας περπάτησα κατά μήκος των γραμμών του τραμ.

Η επόμενη στάση δεν ενδείκνυται για όλους και για να είμαι ειλικρινής είναι ένας προορισμός για όσους επιζητούν μια εμπειρία εκτός συνηθισμένων. Ένα μέρος όπου όπου το χιούμορ συναντά τη φιλοδοξία για νέες εμπειρίες. Εδώ οι επισκέπτες απολαμβάνουν τις εκθέσεις μας με μια δόση αυτοσαρκασμού, χωρίς περιορισμούς ή προκαταλήψεις. Πρόκειται για το μουσείο του Σεξ που είναι αρκετά ακριβό για και κατά τη γνώμη μου. Αν και νόμιζα πως θα είχε περισσότερες πληροφορίες για την προστασία και τη σημασία του ήταν περισσότερο κωμικό. Το σίγουρο είναι πως οι περισσότεροι, κυρίως οι μεγάλες παρέες βρίσκουν πολλές ευκαιρίες για πλάκες και πειράγματα.

Από εκεί περπάτησα ελάχιστα μέτρα πιο πέρα βρίσκεται το εργοστάσιο σοκολάτας του Tony’s. Η Tony’s είναι μια εταιρεία που πουλάει σοκολάτες με στόχο την απαγόρευση της δουλείας και κυρίως της παιδικής εργασίας στη βιομηχανία κακάο. Ας είμαι αντικειμενική εδώ. Αν την ώρα που έφθανα είχε μεγάλη ουρά και είχα περιμένει θα το μετάνιωνα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις εκεί είναι να φτιάξεις τη δική σου σοκολάτα διαλέγοντας σοκολάτα, γέμιση και χρώματα στο περιτύλιγμα, καθώς και το τι θα γράφει στα πλάγια μέσα από ένα ταμπλετ. Η «δική σου» σοκολάτα κοστίζει τα διπλά χρήματα από τις υπόλοιπες και πρέπει να περιμένεις και περίπου 3 ώρες για να την πάρεις. Μέσα στο μαγαζί επίσης υπάρχει και ένα μαγαζί που πουλάει τις σοκολάτες. Οι τιμές δεν έχουν μεγάλη διαφορά από τα υπόλοιπα καταστήματα. Το μόνο που συμφέρει είναι τα πακέτα με σοκολάτες, για αυτό μη βιαστείτε να αγοράσετε.

Από εκεί χάθηκα ανάμεσα στα ατελείωτα μαγαζάκια που βρίσκονται επί της οδού Nieuwendijk καθώς και στα κάθετα στενά. Τα μαγαζάκια είναι εκατοντάδες και χρειάζεσαι αρκετή ώρα για να πεις πως τα γύρισες μια φορά όλα. Για αυτό στη διαδρομή πήρα το πρώτο παγωτό της χρονιάς από το  Van der Linde. Αρκετά οικονομικό και πραγματικά φρέσκο. Δυστυχώς, έχει μόνο μία γεύση, κρέμα, γεγονός που σε περιορίζει αρκετά. Κάπως έτσι έφτασα περπατώντας στην κεντρική πλατεία. Τα μεγαλόπρεπα κτίρια σου τραβάνε αμέσως την προσοχή. Από τη μια πλευρά το εθνικό μνημείο για τους πεσόντες του 2ου παγκοσμίου πολέμου και από την άλλη το παλάτι. Κάθισα στα παγκάκια της πλατείας και απόλαυσα τη θέα και το παγωτό μου. Η επόμενη επίσκεψη θα ήταν στο παλάτι.

Από τα λίγα αξιοθέατα που δε χρειάστηκε να κλείσω εισιτήριο και δεν είχε συγκεκριμένο ωράριο προσέλευσης. Αν και δεν του φαίνεται εξωτερικά το παλάτι μέσα έχει αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον. Με το εισιτήριο δικαιούμουν και ένα μηχάνημα με ακουστικά το οποίο σου έδινε πληροφορίες για όλα τα δωμάτια που μπορούσες να επισκεφτείς. Ολόκληρη η επίσκεψη κράτησε περίπου 80 λεπτά. Σου έδινε όμως και την επιλογή να δεις μόνο τα κυριότερα σημεία και έτσι να παραμείνεις λιγότερη ώρα.

Τελευταία στάση για εκείνη την ημέρα, θα ήταν το σπίτι της Άννας Φρανκ. Για να πάω εκεί είχα κλείσει εισιτήριο με συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα προσέλευσης περίπου ένα μήνα πριν το ταξίδι. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε πως τα περισσότερα μουσεία της Ολλανδίας λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο και καλό είναι να είστε προνοητικοί. Επειδή δεν ήμουν πολύ μακριά αποφάσισα να περπατήσω ως εκεί. Η πόλη πανέμορφη και φωτογράφισα πολλά γραφικά σημεία της. Στη διαδρομή ξεχάστηκα κάπως και πήγα ελαφρώς καθυστερημένη στο μουσείο. Ευτυχώς, υπήρχε ένα μικρό περιθώριο τετάρτου για να μπεις από την ώρα που είχες δηλώσει.

Το μουσείο ήταν πάρα πολύ έντονο και συγκινητικό. Από την αρχή μας ξεκαθάρισαν πως δεν επιτρέπεται καμιά φωτογραφία ή βίντεο. Αυτό σε βοηθάει στο να μπεις και να κατανοήσεις πολλά περισσότερα από όσα φαντάζεσαι γιατί είσαι πραγματικά εκεί. Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται και ένα μηχάνημα με ακουστικά το οποίο σου έδινε πληροφορίες και στοιχεία για τους ανθρώπους που έζησαν εκεί. Η ξενάγηση διαρκεί μια ώρα και αξίζει κάθε λεπτό που θα επενδύσει κανείς. Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η πρώτη μου μέρα στο Άμστερνταμ. Γυρνώντας στο ξενοδοχείο χάζεψα τα μικρά γραφικά κανάλια με φόντο την πόλη φωτισμένη και οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους.

Την επόμενη μέρα ξεκίνησα αρκετά πρωί καθώς ήθελα να προλάβω περισσότερα πράγματα χωρίς την πίεση χρόνου. Για αυτό έπειτα από ένα πολύ καλό πρωινό πήρα το τραμ και κατέβηκα στη στάση Rijksmuseum. Η διαδρομή ήταν πραγματικά πανέμορφη και σε περνούσε μέσα από πολύ γραφικά κανάλια. Πέντε λεπτά περπάτημα μακριά ήταν το Κρατικό Μουσείο της Ολλανδίας ή αλλιώς το Rijksmuseum. Εννοείται πως είχα κλείσει από πριν τα εισιτήρια και κρίνοντας από την προηγούμενη ημέρα πήγα αρκετά νωρίτερα, αλλά παρ’ όλα αυτά η σειρά ήταν αρκετά μεγάλη.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο έλεγχος που γινόταν μπαίνοντας. Δε σου επιτρέπουν καθόλου τσάντες για αυτό πήρα την κάμερα και το κινητό στο χέρι. Το μουσείο είναι τεράστιο και ιδιαίτερα εντυπωσιακό και από αρχιτεκτονικής πλευράς και ως προς τα εκθέματα. Ολόκληρο το μουσείο ήθελε πάνω από 3 ώρες για να το γυρίσεις. Εδώ να τονίσω το εξής. Είμαι λάτρης των μουσείων και γενικά όταν πηγαίνω θέλω να τα απολαμβάνω. Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση τις 3 ώρες τις ήθελες απλώς για να δεις όλα τα δωμάτια, χωρίς να τρέχεις και να πιέζεσαι από θέμα χρόνου.

Δυστυχώς, για τα δικά μου δεδομένα οι 3 ώρες που είχα αφήσει από την επόμενη στάση μου ήταν λίγες και έτσι δεν είδα ολόκληρο το μουσείο. Και θα αναρωτιέστε γιατί έπρεπε να φύγω; Η απάντηση είναι πως είχα προγραμματίσει να δω και το μουσείο Βαν Γκογκ την ίδια μέρα. Πάλι κλείνοντας εισιτήρια από πριν και πάλι με συγκεκριμένη ώρα προσέλευσης. Ειδικά για το συγκεκριμένο μουσείο είχα κλείσει τα εισιτήρια περίπου 1 μήνα πριν.

 

Το μουσείο ήταν αρκετά μεγάλο και αυτό. Το λάθος που έκανα ήταν που μπήκα πρώτα στην περιοδική έκθεση και όχι στο κυρίως μουσείο. Μου έφαγε πάρα πολύ χρόνο και δεν άξιζε σχεδόν τίποτα από τα όσα είδα. Το αποτέλεσμα αυτού του λάθους ήταν πως όταν μπήκα στο κυρίως μουσείο είχε μπει η επόμενη ομάδα και σε πάρα πολλά διάσημα εκθέματα υπήρχαν ουρές απλά και μόνο για μια φωτογραφία. Παρόλα αυτά εξάντλησα όσο περισσότερο μπορούσα το χρόνο μου και έφυγα γεμάτη όμορφες εικόνες και χρώματα. Εδώ να πω πως μαζί με το εισιτήριο που είχα κλείσει μου δώσανε και ένα μηχάνημα για να ακούσεις τη ζωή του καλλιτέχνη το οποίο σου αιτιολογεί και πολλά στοιχεία πάνω στους πίνακες.

 

Από εκεί περπάτησα ανάμεσα στα στενά σοκάκια με προορισμό το πάρκο Βόντελ. Είχα δει φωτογραφίες προτού να πάω αλλά τίποτα δεν μπορούσε να συγκριθεί με αυτό που αντίκρισα. Ένα πανέμορφο καταπράσινο πάρκο με πολλά τρεχούμενα νερά. Επειδή ήμουν αρκετά κουρασμένη από τις προηγούμενες δραστηριότητες, κάθισα στο γρασίδι και έφαγα μικρά σνακ που είχα πάρει. Η αλήθεια είναι πως παρόλο που δεν το είχα προγραμματίσει αυτό το μίνι πικ-νικ με βοήθησε πάρα πολύ. Τριγύρω μου άνθρωποι έτρωγαν, διάβαζαν, έπαιζαν και αν και βρισκόμουν στο κέντρο της πόλης η ησυχία και το ύψος των δέντρων κρατούσαν μακριά τη βοή της πόλης. Το συγκεκριμένο πάρκο είναι από τα πιο μεγάλα της πόλης και κυριολεκτικά όπου και αν κοιτάξεις θα δεις όμορφα σημεία ιδανικά για όσους λατρεύουν τις φωτογραφήσεις. Κάπως έτσι πέρασαν σχεδόν δυόμισι ώρες και θα καθόμουν περισσότερο αν το στομάχι μου δεν ξεκινούσε να διαμαρτύρεται.

Στην επιστροφή για το ξενοδοχείο, λοιπόν, και έχοντας φωτογραφίσει σχεδόν τα πάντα βρήκα ένα μικρό μεξικάνικο εστιατόριο με το όνομα Salsa Shop. Οι μυρωδιές που έβγαιναν από μέσα ήταν απερίγραπτες για αυτό και δε δίστασα λεπτό να το δοκιμάσω. Αρκετά οικονομικό και οι μερίδες του ήταν χορταστικές. Την ώρα που έβγαινα, ο ήλιος έδυε και ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος με τα πιο γλυκά χρώματα. Τελικά αυτή η πόλη είναι πανέμορφη όλες τις ώρες.

Την τρίτη και τελευταία μέρα, μιας και την επομένη θα έφευγα νωρίς το πρωί, είχα κανονίσει μια ιδιαίτερα χαλαρή μέρα και λίγο ανάποδη. Έτσι ξεκίνησα από την πλωτή αγορά Bloemenmarkt. Εντάξει δεν καταλαβαίνεις ότι είναι πλωτή αλλά είναι μεγάλη και μυρίζει υπέροχα. Η ποικιλία των λουλουδιών σε βολβούς αλλά και σε μπουκέτα είναι τεράστια και οι τιμές αρκετά καλύτερες σε σύγκριση με άλλα σημεία. Αυτό που δε γίνεται να μην προσέξεις είναι οι τιμές σε souvenir και μαγνητάκια. Το ένα τρίτο των τιμών που θα βρεις σε άλλα μαγαζιά. Νομίζω πως ότι δεν ξόδεψα σε όλο το ταξίδι τα ξόδεψα εκεί εκείνη την ημέρα αλλά άξιζε!

Από εκεί περπάτησα μέσα απ’ την πόλη χαζεύοντας τα μαγαζιά μέχρι που ένα πολύ γλυκό άρωμα με κατέκλυσε. Βρισκόμουν απ’ έξω από το van Wonderen Stroopwafels που χρονολογείται από το 1907! Αν και τρύπα το ρετρό ντεκόρ σε μαγνητίζει και φυσικά οι μυρωδιές σού φωνάζουν ΦΑΕ!! Έτσι πήρα το πιο μικρό μέγεθος από τη μικρή στρογγυλή λεπτή βάφλα με γέμιση καραμέλας. Η κοπέλα μου είπε πως στην τιμή ήταν και μια μορφή επικάλυψης με διάφορες σοκολάτες. Με ακτίνα μόλις 12 εκ. αυτό το πανάκριβο βαφλάκι (10€) ήταν ό,τι πιο γλυκό και νόστιμο έφαγα σε αυτό το ταξίδι. Για μένα το ιδανικότερο θα ήταν να μην είχα βάλει την επικάλυψη γιατί παρά ήταν γλυκό και ας συμπεριλαμβανόταν στην τιμή αλλά ακόμα και έτσι ήταν πεντανόστιμο.

Με το γλυκάκι μου στο χέρι, λοιπόν, συνέχισα να περπατάω αλλά προς τα πίσω, καθώς λίγα μέτρα πιο πίσω μια ιδιαίτερη είσοδος μου είχε τραβήξει την προσοχή. Στην αρχή φαινόταν ως ένα απλό τυπικό mall αλλά όταν μπήκα μέσα η εικόνα και η γνώμη που είχα σχηματίσει άλλαξε ριζικά. Το κτίριο ήταν πολύ ψηλότερο απ’ ότι έδειχνε. Έτσι ανέβηκα με το ασανσέρ στον τελευταίο όροφο νομίζοντας πως πρόκειται μόνο για καταστήματα. Η έκπληξή μου βλέποντας ένα πάρα πολύ συμπαθητικό καφέ ήταν μεγάλη, καθώς ολόκληρο το καφέ είχε πανοραμική θέα σε όλη την πόλη! Οι τιμές του για Άμστερνταμ ήταν καλές και οι μερίδες του καλές για brunch.

Η βόλτα μου συνεχίστηκε προς τον κεντρικό σταθμό και από εκεί πέρασα μέσα από μια σήραγγα, ώστε να βγω στο λιμάνι. Εκεί ένα μικρό καραβάκι το οποίο φεύγει περίπου κάθε 20 λεπτά και είναι δωρεάν με πέρασε απέναντι για να θαυμάσω από κοντά το This is Holland. Πρόκειται για ένα πανύψηλο κτίριο που φημίζεται για τη θέα του και βρίσκεται μόλις 15 μέτρα μακριά από το λιμάνι. Η είσοδος είναι υπερβολικά δαπανηρή σε σχέση με τα εισιτήρια που είχα πληρώσει για τα μουσεία. Ειδικά αν επιλέξεις να κάνεις τα extreme παιχνίδια τους η τιμή ανεβαίνει κατά πολύ. Η θέα πράγματι είναι καταπληκτική και σε αποζημιώνει, καθώς τα βλέπεις όλα και παρέχει και δωρεάν μεγάλα κιάλια. Ειδικά προς το απόγευμα ένας πίνακας ζωγραφικής ανοίγεται μπροστά σου.

Φεύγοντας πρόσεξα ένα εξαιρετικά μοντέρνο κτίριο το οποίο παρά το πέρας της ώρας παρέμενε ανοιχτό. Προφανώς και δεν κρατήθηκα και θέλησα να δω τι αφορούσε. Τελικά ήταν το κινηματογραφικό ινστιτούτο της Ολλανδίας. Ένας καλαίσθητος χώρος με δωρεάν είσοδο και μεγάλη έκθεση γύρω από τον κόσμο και την ιστορία του κινηματογράφου. Το κτίριο παρέμενε ανοιχτό όμως μέχρι αργά όχι λόγω της έκθεσης αλλά επειδή λειτουργούσε και ως ένα απλό σινεμά. Αν είχα περισσότερο χρόνο σίγουρα θα ήθελα να απολαύσω ένα drink χαζεύοντας το τοπίο έξω. Όμως επειδή δεν ήξερα τι ώρα θα έφευγε το τελευταίο πλοίο αποφάσισα να γυρίσω πίσω. Η βραδιά όμως δεν τελείωσε εκεί.

Αφού, έφαγα ένα πάρα πολύ νόστιμο θαλασσινό γεύμα στο Sea Food Bistro είχε μείνει μόνο μία τελευταία στάση. Η Red Light District την οποία δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να τη βρω, γιατί το gps δεν μπορούσε να το εντοπίσει σωστά. Τυχαίο; Μάλλον όχι, μιας και δεν υπήρχε τίποτα αξιόλογο ή τόσο μοναδικό. Μια εμπειρία που πολλοί αποζητούν και άλλοι τόσοι ονειρεύονται, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια απλή βόλτα έξω από βιτρίνες ώριμου περιεχομένου που κοστίζει τουλάχιστον 100 ευρώ και τις περισσότερες φορές δεν είναι και ιδιαίτερα ελκυστικό – ή ας πούμε ότι καλύπτει πολύ μερακλήδικα γούστα. Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

Κάπως έτσι, ένα ιδιαίτερο και διαφορετικό ταξίδι έφτασε στο τέλος του. Ο καθένας κρατά όσα του ταιριάζουν και δοκιμάζει όσα αντέχει. Αυτά προς το παρόν ελπίζω οι συμβουλές μου και οι εμπειρίες μου να σας βοήθησαν και να σας ενέπνευσαν να επισκεφθείτε και εσείς νέα μέρη που κρύβονται σε όλο τον κόσμο . Για οποιαδήποτε απορία ή σκέψη που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μου υπάρχει φόρμα επικοινωνίας στη σελίδα μου. Πάμε τώρα για την επόμενη περιπέτεια!