Η Ευγενία Νιφόρα μας μίλησε για το «Σαν πέφτει η αυλαία», για μια παράσταση ζωής!

 

 

«Κάθε βράδυ, βλέπει το θέατρο να πλημμυρίζει κόσμο και μαζί του να παρακολουθεί το ανέβασμα μιας ακόμα παράστασης που δεν έχει πάρει μέρος.»

Ευγενία Νιφόρα

 

 

To νέο αισθηματικό μυθιστόρημα της Ευγενίας Νιφόρα, με τίτλο: «Σαν πέφτει η αυλαία», μας παραδίδει μία συνταρακτική ιστορία έρωτα, συγκρούσεων και ανθρώπινης θέλησης. Με φόντο τη Νέα Υόρκη του 90’ και τη θεατρική σκηνή –εκεί όπου όλοι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να ξεδιπλώσουν το υποκριτικό τους ταλέντο, επί σκηνής και μη! Η διακεκριμένη συγγραφέας είναι εδώ και μας μιλά για όλα όσα θα θέλαμε να ξέρουμε για την ίδια αλλά και για τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες της μέσα από τη λογοτεχνική της δημιουργία.

 

 

Πες μας κάποια πράγματα που θα ήθελες οι αναγνώστες να γνωρίζουν για εσένα.

Καταρχάς, να σε ευχαριστήσω για το βήμα που μου δίνεις τόσο να συζητήσουμε όσο και να γνωριστούμε. Αν θα έπρεπε να με χαρακτηρίσω σαν εξωτερικός παρατηρητής, θα έλεγα πως πρόκειται για ένα εξωστρεφές άτομο με τάση προς την τελειομανία και τον αυτοέλεγχο. Αρκετά απαιτητική προσωπικότητα που ανάλογα το πώς θα ξυπνήσει, θα θελήσει ή όχι να συναναστραφεί με κόσμο. Πάντοτε ευγενική και προσιτή. Η εχεμύθεια και η ειλικρίνεια αποτελούν μότο ζωής.

Τι σε ενέπνευσε να γράψεις κάτι τόσο δυνατό και ταυτόχρονα τόσο σύγχρονο;

Η αλήθεια είναι πως η συγγραφή του «Σαν πέφτει η αυλαία», ξεκίνησε σε μία δύσκολη για μένα χρονική περίοδο. Ήταν εν μέσω πανδημίας, όταν τα κρούσματα οικογενειακής βίας παρήλαυναν στις οθόνες μας σε καθημερινή βάση. Οι γυναικοκτονίες, όπως ονομάστηκαν, στάθηκαν η αιτία που πυροδότησε την ιστορία αυτή. Τη μετέφερα τη δεκαετία του 90′ και την έκρυψα πίσω από τις τεράστιες κουρτίνες ενός θεάτρου, σε μια προσπάθεια να δείξω αυτό το φλέγον κοινωνικό ζήτημα ως άχρονο, καθώς διαιωνίζεται σχεδόν αναλλοίωτο. Ύστερα, έπλασα ήρωες να στελεχώσουν την παράσταση αυτή· ήρωες που πήραν ζωή και την αφιέρωσαν στην αναζήτηση της πολυπόθητης αριστοτελικής κάθαρσης.

Θεωρείς πως ως κοινωνία προσπερνάμε τα γεγονότα βίας;

Είναι αρκετά δύσκολο να σου δώσω μία ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Πλέον, έχουμε εξοικειωθεί να προσπερνάμε οτιδήποτε χρειάζεται τη δική μας προσωπική παρέμβαση, ακόμη κι αν ο συνάνθρωπος χρειάζεται απελπισμένα μία χείρα βοήθειας, προκειμένου να σταθεί ξανά στα πόδια του. Αυτό, άλλωστε, δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κυνικό, παρά η σκληρή πραγματικότητα, αφού έχουμε συνηθίσει να βολιδοσκοπούμε και να αντιδράμε εκ του ασφαλούς, πίσω από τη βολή της οθόνης μας. Φυσικά, υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις στον κανόνα. Τολμώ να πω ότι αυτές οι εξαιρέσεις στάθηκαν και η αφορμή να  συνθέσω έναν ήρωα-κλειδί στην υπόθεση του βιβλίου.

Γιατί σαν πέφτει η αυλαία; Υπάρχει σύνδεση ενός τέτοιου γεγονότος στο σήμερα με το θέατρο;

«Σαν πέφτει η αυλαία» γιατί σαν όλα αρχίζουν, πρέπει κάποτε να τελειώνουν. Αυτός ο τίτλος στάθηκε ορόσημο, πριν ακόμα η πλοκή θεμελιωθεί στον νου μου. Η αυλαία ανοίγει, η παράσταση ξεκινάει, την απολαμβάνουμε, τελειώνει κι όρθιοι τη χειροκροτούμε. Όμως, η αυλαία συμβολίζει και τα πολυάριθμα πρόσωπα των ανθρώπων. Είμαστε σίγουροι ότι γνωρίζουμε εντελώς τον άνθρωπο που έχουμε διαλέξει δίπλα μας; Το βιβλίο, πέραν των άλλων, πραγματεύεται τις επιλογές, εγείροντας ανάμεικτα συναισθήματα. Η οικογένεια ενδέχεται να μην αποτελεί μια στοργική αγκαλιά μα τον ορισμό του πόνου· ο θάνατος φλερτάρει απροκάλυπτα με τον έρωτα.  Πιστεύω, όμως, ότι η ζωή και το θέατρο ταυτίζονται απόλυτα, πολύ απλά γιατί το θέατρο έγραψε τη ζωή και η ζωή είναι το πιο ευφάνταστο σενάριο.

Ποια είναι η σχέση σου με το θέατρο;

Ανέκαθεν, θεωρούσα το θέατρο ύψιστη μορφή ψυχαγωγίας. Μεγάλωσα σε μία οικογένεια η οποία με ώθησε στις τέχνες και τα γράμματα, σε συνδυασμό με την πνευματική μου μητέρα. Έμαθα να το αγαπώ από την παιδική μου κιόλας ηλικία, καθώς η έξοδος κάθε Σάββατο ήταν το πολυαναμενόμενο ραντεβού μου με το θεατρικό σανίδι.

Στο βιβλίο σου γράφεις: «είτε στο σανίδι είτε στη ζωή, όλοι υποδυόμαστε ένα ρόλο». Η Ελλάδα συντηρεί και υποστηρίζει τον καλλιτεχνικό κόσμο;

Δεδομένης της επικαιρότητας, των μαζικών κινητοποιήσεων των καλλιτεχνών και των δικαίων διεκδικήσεων τους έναντι στο Προεδρικό Διάταγμα που εξισώνει τα πτυχία τους με απολυτήρια Λυκείου, είναι μάλλον προφανές ότι η Ελληνική Πολιτεία δε συντηρεί ούτε στηρίζει ούτε σέβεται την Τέχνη ουσιωδώς. Παρόλα αυτά, η Ελληνική Κοινωνία, δείχνοντας αλληλεγγύη στους αγώνες τους αλλά και στηρίζοντας διαρκώς το θέατρο μα και κάθε μορφή τέχνης -ακόμα και στη δυσχερή εποχή μας- με το εισιτήριό της, εκφράζει τη δική της «ψήφο εμπιστοσύνης», την αγάπη, τη δίψα για πολιτισμό, ένα αναντίρρητα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής.

Είμαστε η τύχη μας ή επιλογές μας;

Μέσα από το βιβλίο, την πορεία της πλοκής και των ηρώων ξεχωριστά και συνολικά, εκφράζεται η άποψη ότι το άτομο καθορίζεται πρωταρχικά από τις επιλογές του, ενώ μπορεί ανά πάσα στιγμή να αλλάξει το καθετί στη ζωή του, με τις ανάλογες συνέπειες. Οι επιλογές υπόκεινται στον έλεγχο του ατόμου και αποτυπώνουν ακριβώς το «ποιόν» μας. Το τέλος γίνεται η αρχή κάθε επιλογής, αφού ο σκοπός φανερώνει την πραγματική έκβαση, αυτή που ονομάζουμε «μοίρα». Ο κάθε ήρωας του βιβλίου παραμένει στο μονοπάτι του, το μεταλλάσσει ή αποκλίνει από αυτό, με γνώμονα τις προσωπικές επιλογές του.

Υπάρχει ένα απόσπασμα στο βιβλίο που αναφέρει «όλα είναι από την μοίρα δοσμένα, είτε την ονομάζεις Θεό είτε κάρμα. Εκείνη κόβει την τράπουλα, εκείνη την μοιράζει» υπενθυμίζοντας την ανθρώπινη πεποίθηση πως όλα έχουν προγραφτεί και προκαθοριστεί από μια ανώτερη δύναμη. Αυτό σαν σκέψη μας εφοδιάζει με δύναμη, κουράγιο και πίστη ότι κάθε μας απόφαση είναι κι η σωστή. Σε αυτό, αν θες, πιστεύω κι εγώ. Στο «όλα για κάποιο λόγο γίνονται». Ναι, είμαστε οι επιλογές μας αλλά και η μοίρα μας παίζει τον δικό της καθοριστικό ρόλο.

 

Αλλάζουν οι άνθρωποι;

Αλλάζουν οι άνθρωποι; Οι γνώμες διίστανται. Θέλω να πιστεύω -ίσως και ουτοπικά- ότι οι άνθρωποι πράγματι αλλάζουν, αν πιστέψουν ειλικρινά στις δυνατότητες τους. Υπάρχει ένα χωρίο στο «Σαν πέφτει η αυλαία» που αναφέρει ακριβώς αυτόν τον συλλογισμό· «το λιγότερο, όμως, που χρειάζεται είναι να ανακαλύψει τον λόγο αλλαγής αυτής της γυναίκας» υπονοώντας πως πίσω από κάθε αλλαγή κρύβεται ένας αρκετά καλός λόγος. Άλλοτε συναισθηματικός κι άλλοτε χρησιμοθηρικός. Σημασία έχει να είμαστε σε θέση να αναγνωρίζουμε τα πολλαπλά προσωπεία των ανθρώπων.

Πότε θα δούμε τη νέα σου δουλειά;

Το τελευταίο διάστημα, ασχολούμαι με την συγγραφή του νέου μου μυθιστορήματος, το οποίο κι ελπίζω να βρεθεί σύντομα έντυπο στα χέρια μας. Χωρίς να θέλω να μαρτυρήσω πολλά, πραγματεύεται την τοξική συνύπαρξη από την οικογένεια στη σχέση και από την ψυχή στο σώμα μας.

Κάτι που θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες μας, ίσως κάτι δικό σου ή κάποιο κομμάτι του βιβλίου;

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα απόσπασμα από το «Σαν πέφτει η αυλαία», σίγουρα θα ήταν το παρακάτω κι αυτό, διότι μου ξυπνάει τις πιο αθώες και γλυκές αναμνήσεις, εκείνες της παιδικής ηλικίας, όταν σμιλεύαμε όνειρα σε έναν «αγγελικά πλασμένο» κόσμο: «Κάθε βράδυ, βλέπει το θέατρο να πλημμυρίζει κόσμο και μαζί του να παρακολουθεί το ανέβασμα μιας ακόμα παράστασης που δεν έχει πάρει μέρος. Μα εγώ γεννήθηκα για να παίζω, σκέφτεται με ένα πικρό χαμόγελο. Γεννήθηκα για να περπατώ ξυπόλυτη στο θείο σανίδι του δράματος, γιατί εγώ γεννήθηκα στη χώρα που το δημιούργησε.»

Πώς μπορούν οι αναγνώστες να επικοινωνήσουν μαζί σου;

Με οποιοδήποτε τρόπο επιθυμούν είτε μέσω Facebook (eugenia nifora) είτε μέσω Instagram (@jenniferizers) είτε ακόμη μέσω TikTok (@eugenianifora). Θα χαρώ πολύ να συνομιλήσω μαζί τους.

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία αλλά και στο site των εκδόσεων Πηγή